آخر کجا باورمان می‌شد که روزی برای دفاع مظلومی چون فلسطین در برابر ظالمی وقیح مثل اسرائیل، باید استدلال بیاوریم! امام‌خامنه‌ای حکیم در بیاناتشان به این چشم‌بندی عجیب استکبار و اذنابش در عوض‌کردن جای «جلاد و شهید» اشاره‌ کردند.

پیش و بیش از انقلابی‌ها، باید این زنان ضدانقلاب‌ شاکر وجود پدیده‌ای مبارک به نام «انقلاب اسلامی ایران» باشند تا کماکان سفره‌ی حرام‌خواری‌شان توسط طواغیت زمان پهن بماند؛ چراکه آن‌ روزی که دیگر انقلاب نباشد، روز نابودی و دورانداخته‌ شدن این زنان توسط غرب‌ وحشی خواهد بود!

امروز از نوجوانی که کنار خیابان برای «حسین» موکب زده، تا بانویی که با فرزندِ در بغل در محافل حسینی شرکت می‌کند تا پیرمردی که عصازنان پشت‌سر دسته‌های حسینی اشک‌ریزان راه می‌رود، همگی باید بدانند که شعار «لبیک یا حسین» در حقیقت همان سینه‌ سپرکردن برای «قرآن عزیز» است؛ و این نیز یکی دیگر از وجوه تشابه قرآن و حسین است.

در این وانفسای آدمیت، خوش‌به‌حال «هم‌رزمان حسین» که هرچند اندک بودند و غریب، اما با قلبی آرام و گام‌هایی استوار، بعد از شنیدن «فَلیَرحَل مَعَنا»ی سید احرار، سر از پا نشناخته برای «بذل مُهجه»ی ناچیز خویش، پا در «لُجّه‌ی خون» نهادند و به مقام «مع‌الحسین» رسیدند.

در کلمات امام جامعه نکاتی ناب پیرامون تقویت «ایمان» آمده‌ است؛ «ایمانی» که اگر تقویت شد، با خود «امید» و پیروزی به ارمغان می‌آورد و اگر کم‌رنگ شد، افسردگی و پژمردگی همگان را آزار خواهد داد.

بعد از انقلاب بیشترین دشمنی‌ِ‌ دشمنان و ناجوانمردیِ بعضی دوستان نسبت به «امامین انقلاب» روا داشته‌ شد و حال آنکه این دو در صدر امیدواران عالم قرار داشتند! حل این معما جز با گوهر «ایمان» محقق نخواهد شد. ارتباطی است مستقیم بین افزایش ایمان و افزایش امید.

تکرار فراوان کلمه‌ «امید» در بیانات رهبر فرهیخته‌ و حکیم انقلاب ناشی از چیست؟ آیا نگرانی و ترسی عمیق از سرانجام نظام و انقلاب باعث این فراوانیِ تکرار شده یا نکته‌ای دیگر در میان است؟ این سؤالات زمانی اهمیت مضاعف می‌یابد که بدانیم بسامد این کلمه در سال‌های اخیر به‌ویژه بعد از صدور «بیانیه‌ گام دوم انقلاب» در بیانات ایشان بسیار قابل‌توجه بوده‌ است.

گردنه‌هایی که از سال ۴۲ تاکنون، انقلاب ایران به رهبری امام راحل و امام حاضر پیموده است، حیرت‌انگیز است؛ گردنه‌هایی که هر کدامشان می‌توانست ملت و مملکتی را نابود کند؛ با قاطعیت می‌توان گفت نکته‌ اصلی تمام موفقیت‌های امامین انقلاب بعد از اتکال به خدا، «باور داشتن مردم» است.

«فاطمه دختر موسی بن جعفر»، با دانشی شگرف، نگاهی پربصیرت و معنویتی مثال‌زدنی، طلایه‌دار «مکتبی انسان‌ساز» شد و مسیری به بلندای تمدن‌ اسلامی را از مدینه تا قلب ایران پیمود؛ «کوثر وجودش» چنان کویر قم را حاصل‌خیز کرد که ثمرات والایش، حائری و بروجردی و خمینی و بهجت و خامنه‌ای و نصرالله و زکزاکی شد.

یکی از بزرگ‌ترین ایراداتی که این روزها در مقوله‌ حجاب به تحلیلگران کلمات امام‌ خامنه‌ای وارد است، «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» بودن آن‌هاست!